Shloka 93
Droṇa-parva Adhyāya 49: Yudhiṣṭhira’s Lament and Strategic Foreboding after Abhimanyu’s Fall
अभिदुद्राव सौभद्रं तिष्ठ तिछेति चाब्रवीत् | आर्य! इससे दुःशासनपुत्र कुपित हो गदा हाथमें लेकर अभिमन्युकी ओर दौड़ा और इस प्रकार बोला--“अरे! खड़ा रह, खड़ा रह”
abhidudrāva saubhadraṁ tiṣṭha tiṣṭheti cābravīt |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ລູກຊາຍຂອງ ທຸຫສາສະນະ ໄດ້ພຸ່ງເຂົ້າໄປຫາ ອະພິມັນຍຸ (ລູກຂອງ ສຸພັດຣາ) ແລະຮ້ອງຕະໂກນວ່າ: «ຢືນ! ຢືນ!»—ເປັນສຽງໄລ່ຕາມແລະທ້າທາຍກາງຄວາມຄຸກຄາມຂອງສົງຄາມ ເມື່ອຄວາມໂກດພະຍາຍາມກົດຂີ່ຄວາມອົດກັ້ນ ແລະທຳມະຖືກທົດສອບພາຍໃຕ້ຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger in war drives impulsive aggression and verbal provocation; it implicitly contrasts uncontrolled wrath with the ideal of disciplined kṣatriya conduct, where courage should be guided by restraint and dharma rather than rage.
During the battle, Duḥśāsana’s son, furious, charges toward Abhimanyu with a mace and challenges him by shouting “Stand! Stand!”, signaling an attempt to stop and engage him directly in combat.