Droṇa-parva Adhyāya 49: Yudhiṣṭhira’s Lament and Strategic Foreboding after Abhimanyu’s Fall
उपप्लुतं यथा सोम॑ संशुष्कमिव सागरम् | पूर्णचन्द्रा भवदनं काकपक्षवृताक्षिकम्,इस प्रकार रणभूमिमें गिरे हुए शूरवीर अभिमन्युको आपके सैनिकोंने चारों ओरसे घेर लिया। जैसे ग्रीष्म-ऋतुमें जंगलको जलाकर आग बुझ गयी हो, जिस प्रकार वायु वृक्षोंकी शाखाओंको तोड़-फोड़कर शान्त हो रही हो, जैसे संसारको संतप्त करके सूर्य अस्ताचलको चले गये हों, जैसे चन्द्रमापर ग्रहण लग गया हो तथा जैसे समुद्र सूख गया हो, उसी प्रकार समस्त कौरव-सेनाको संतप्त करके पूर्ण चन्द्रमाके समान मुखवाला अभिमन्यु पृथ्वीपर पड़ा था; उसके सिरके बड़े-बड़े बालों (काकपक्ष)-से उसकी आँखें ढक गयी थीं। उस दशामें उसे देखकर आपके महारथी बड़ी प्रसन्नताके साथ बारंबार सिंहनाद करने लगे
sañjaya uvāca | upaplutam yathā somaṃ saṃśuṣkam iva sāgaram | pūrṇacandrā-bhavadanam kākapakṣa-vṛtākṣikam ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ອະພິມັນຍຸ—ໃບໜ້າດັ່ງພຣະຈັນເຕັມດວງ—ໄດ້ລົ້ມຢູ່ເທິງພື້ນດິນ ຫຼັງຈາກເຜົາໃຫ້ກອງທັບກົວຣະວະທັງມວນຮ້ອນລະອຸ. ດວງຕາຂອງລາວຖືກປົກຄຸມໂດຍປອຍຜົມໜາ (kākapakṣa). ນັກຮົບກົວຣະວະລ້ອມວີຣະບຸລຸດຜູ້ຖືກສັງຫານນັ້ນທຸກດ້ານ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງໂຕຊ້ຳໆດ້ວຍໄຊຊະນະ—ດັ່ງໄຟທີ່ເຜົາປ່າໃນລະດູຮ້ອນແລ້ວດັບ, ດັ່ງລົມທີ່ຫັກກິ່ງໄມ້ແລ້ວນິ່ງ, ດັ່ງຕາເວັນທີ່ທຳໃຫ້ໂລກທຸກທົນແລ້ວຕົກ, ດັ່ງພຣະຈັນຖືກຄຣາສ, ແລະດັ່ງທະເລທີ່ແຫ້ງຂອດ.
संजय उवाच
The verse heightens the moral contrast between Abhimanyu’s luminous heroism and the Kauravas’ celebratory roar after encircling and killing him. It implicitly critiques triumph that ignores dharma—victory gained through collective overpowering of a lone, exhausted warrior—by framing the scene as a cosmic dimming (eclipse, dried ocean), not a noble conquest.
After Abhimanyu has devastated the Kaurava forces, he is finally brought down and lies on the battlefield. His hair falls over his eyes. The Kaurava warriors surround his body and repeatedly shout lion-roars in jubilation, while the narrator uses a chain of similes (quenched forest-fire, stilled wind, setting sun, eclipsed moon, dried sea) to convey the sudden, catastrophic stillness after his fall.