Shloka 14
Droṇa-parva Adhyāya 49: Yudhiṣṭhira’s Lament and Strategic Foreboding after Abhimanyu’s Fall
विचेता न्न्यपतद् भूमौ सौभद्र: परवीरहा । एवं विनिहतो राजन्नेको बहुभिराहवे,गदाके उस महान् वेग और परिश्रमसे मोहित होकर शत्रुवीरोंका नाश करनेवाला अभिमन्यु अचेत हो पृथ्वीपर गिर पड़ा। राजन! इस प्रकार उस युद्धस्थलमें बहुत-से योद्धाओंने मिलकर एकाकी अभिमन्युको मार डाला
vicetā nyapatad bhūmau saubhadraḥ paravīrahā | evaṁ vinihato rājann eko bahubhir āhave ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ອະພິມັນຍຸ—ບຸດແຫ່ງສຸພັດຣາ, ຜູ້ສັງຫານວິລະຊົນສັດຕູ—ຖືກຄວາມເຫນື່ອຍລ້າ ແລະແຮງຂອງການຟາດຕີຄອບງຳ ຈົນໝົດສະຕິ ແລະລົ້ມລົງສູ່ດິນ. ໂອ ພະຣາຊາ, ດັ່ງນັ້ນໃນການຮົບນັ້ນ ນັກຮົບຫຼາຍຄົນໄດ້ຮ່ວມກັນ ລົບລ້າງແລະສັງຫານອະພິມັນຍຸຜູ້ຢູ່ລຳພັງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, where violence is normalized, the Mahābhārata repeatedly highlights ethical boundaries (dharma-yuddha). The image of a lone hero being killed by many points to a breach of fair combat and invites reflection on how victory pursued without restraint corrodes righteousness.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Abhimanyu, exhausted and overwhelmed, collapses unconscious on the battlefield, and that multiple enemy warriors together kill him while he is isolated—marking the tragic culmination of his surrounded combat.