Shloka 13
अभिमन्योरावरणम्
Encirclement and counter-strikes of Abhimanyu
लक्ष्मणेन तु संगम्य सौभद्र: परवीरहा । शरै: सुनिशितैस्ती६णैर्बाह्वोरुरसि चार्पित:,लक्ष्मणसे भिड़नेपर उसके द्वारा शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले सुभद्राकुमारकी भुजाओं और छातीमें अत्यन्त तीखे बाणोंद्वारा प्रहार किया गया
lakṣmaṇena tu saṅgamya saubhadraḥ paravīrahā | śaraiḥ suniśitais tīkṣṇair bāhv-orasi cārpitaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຂົາເຂົ້າປະຈັນໜ້າໃກ້ຊິດກັບ ລັກສະມະນະ, ສາວພັດຣະ—ຜູ້ສັງຫານວີຣະບຸລຸດຂອງສັດຕູ—ຖືກຍິງຖືກທີ່ແຂນທັງສອງ ແລະ ໜ້າອົກ ດ້ວຍລູກສອນທີ່ຄົມກິ່ງຢ່າງຫຼາຍ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຕອບໂຕ້ອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ: ແມ່ນແຕ່ວີຣະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານທີ່ສຸດກໍຕ້ອງຮັບຜົນຂອງການປະຈັນໜ້າຕົງໆ, ທີ່ຄວາມສາມາດຖືກທົດສອບດ້ວຍພະລັງອັນມີວິໄນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍໂທສະລ້ວນໆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of kṣatriya combat: direct engagement brings immediate consequences, and even a renowned hero must endure injury when facing a capable opponent. It reflects the Mahābhārata’s sober view of war—valor operates within a harsh moral economy of action and reaction.
Sañjaya reports that Abhimanyu (Saubhadra), after meeting Lakṣmaṇa in close combat, is struck on his arms and chest by Lakṣmaṇa’s extremely sharp arrows.