Adhyāya 40 (Book 7, Droṇa-parva): Abhimanyu’s Rapid Advance and Battlefield Disruption
धारयन्तो ध्वजाग्रेषु द्रौपदेया महारथा: । सात्यकिश्रेकितानश्च धृष्टद्ुम्नशिखण्डिनौ
dhārayanto dhvajāgreṣu draupadeyā mahārathāḥ | sātyakiśrekitānaś ca dhṛṣṭadyumnaśikhaṇḍinau ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ບັນດານັກຮົບລົດສົງຄາມຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ລູກຊາຍຂອງດຣົບະດີ—ໄດ້ຊູທຸງຂອງຕົນໃຫ້ສູງ; ແລະສາຕະຍະກິ ກັບ ເສຣກິຕານ, ພ້ອມທັງ ທຣິສຕະດຸມນະ ແລະ ສິຂັນດິນ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນບັນຍາກາດທີ່ຕຶງຕັ້ງດ້ານທັມມະຂອງສົງຄາມ, ທຸງທີ່ຊູສູງແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມໝັ້ນຄົງ, ການນຳພາ, ແລະການປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະວ່າຕົນຢືນຂ້າງຝ່າຍໃດ ແລະຮ່ວມຊະຕາກຳກັບຜູ້ໃດ.
संजय उवाच
Even in war, conduct is framed by visible commitments—standards and banners symbolize responsibility to one’s side, commanders, and vows. The verse highlights disciplined solidarity and the ethical weight of leadership in a righteous cause.
Sanjaya lists prominent Pāṇḍava-aligned heroes—Draupadī’s sons, Sātyaki, Śrekitān, Dhṛṣṭadyumna, and Śikhaṇḍin—describing them as great chariot-warriors bearing their banners, indicating their readiness and formation in the ongoing battle.