Shloka 27
उनको नमस्कार करनेवाले देवता सदा स्वर्गलोकमें निवास करते हैं। दूसरे भी जो मानव इस लोकमें उन्हें नमस्कार करते हैं, वे भी स्वर्गलोकपर विजय पाते हैं ।। ये भक्ता वरदं देवं शिवं रुद्रमुमापतिम् । अनन्यभावेन सदा सर्वेशं समुपासते
ye bhaktā varadaṃ devaṃ śivaṃ rudram umāpatim | ananyabhāvena sadā sarveśaṃ samupāsate ||
ເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ນົບນ້ອມພຣະອົງ ດຳລົງຢູ່ໃນສະຫວັນເປັນນິດ. ມະນຸດອື່ນໆໃນໂລກນີ້ຜູ້ນົບນ້ອມພຣະອົງ ກໍໄດ້ຊະນະສະຫວັນເຊັ່ນກັນ. ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ບັນດາຜູ້ສັດທາຜູ້ອຸປາສະນາດ້ວຍໃຈດຽວ ບໍ່ແບ່ງແຍກ ບູຊາພຣະເທວະຜູ້ປະທານພອນ—ພຣະສິວະ, ຣຸດຣະ, ຄູ່ຄອງຂອງອຸມາ, ອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ—ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈະໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາອັນສູງສຸດ. ແມ່ນແຕ່ໃນການຕໍ່ສູ້ຂອງໂລກີ ຄວາມສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ ແລະຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ເທວະສູງສຸດ ຖືກສະແດງວ່າເປັນທາງໄປສູ່ຊະຕາກຳອັນມົງຄຸນ ແລະການໄດ້ຮັບສະຫວັນ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that unwavering, exclusive devotion (ananyabhāva) to the supreme Lord—identified here as Śiva/Rudra—brings divine grace and auspicious spiritual results, including the attainment of heavenly or elevated states.
Vyāsa is describing the religious efficacy of worship: devotees who continually honor Śiva as the all-ruling Lord and grantor of boons are portrayed as recipients of lasting divine favor, a theme that frames devotion as a sustaining dharmic refuge amid the larger war narrative.