Shloka 14
विश्वेश्वरं विश्वनरं कर्मणामीश्ररं प्रभुम् शम्भुं स्वयम्भुं भूतेशं भूतभव्यभवोद्धवम्,वे ही विश्वेश्वर, विश्वनियन्ता, कर्मोंके फलदाता ईश्वर और प्रभावशाली हैं। वे ही सबका कल्याण करनेवाले और स्वयम्भू हैं। सम्पूर्ण भूतोंके स्वामी तथा भूत, भविष्य और वर्तमानके कारण भी वे ही हैं
viśveśvaraṃ viśvanaraṃ karmaṇām īśvaraṃ prabhum | śambhuṃ svayambhuṃ bhūteśaṃ bhūta-bhavya-bhavodbhavam ||
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງແມ່ນຈອມອະທິປະໄຕແຫ່ງຈັກກະວານ, ສະຖິດຢູ່ໃນສັດທັງປວງ, ເປັນຜູ້ຄອບຄອງເໜືອການກະທຳແລະຜົນຂອງກຳ, ເປັນນາຍສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນ ຊັມພຸ, ເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະອົງເອງ ແລະດຳລົງຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງ, ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ, ແລະເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດທີ່ອະດີດ ອະນາຄົດ ແລະປັດຈຸບັນ ເກີດຂຶ້ນ».
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the supreme Lord (identified here as Śambhu/Śiva) pervades the universe, governs actions and their results, and stands as the ultimate source of time—past, present, and future—thereby grounding ethical responsibility (karma) within a larger divine order.
In Drona Parva’s war setting, Vyāsa speaks in a laudatory, theological register, invoking Śiva’s cosmic lordship to orient the listener toward devotion and moral clarity amid the upheaval of battle and the consequences of human action.