इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि नारायणास्त्रमोक्षपर्वण्यश्वत्थामपराक्रमे द्विशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate droṇaparvaṇi nārāyaṇāstramokṣaparvaṇy aśvatthāmaparākrame dviśatatamo 'dhyāyaḥ
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນໃນ «ສີຣີ ມະຫາພາຣະຕະ», ພາຍໃນ ດໂຣນະປະຣະວະ—ໂດຍສະເພາະໃນຕອນວ່າດ້ວຍການປ່ອຍອາວຸດ «ນາຣາຍະນາສະຕຣະ»—ນີ້ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງບົດທີສອງຮ້ອຍ, ອັນພັນລະນາການອອກແຮງຮົບອັນດຸເດືອດຂອງ ອັສວັດຖາມັນ. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ວາງເຫດການເປັນຄຳເຕືອນທາງທຳມະ: ການປ່ອຍອາວຸດທິບດ້ວຍໂທສະນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ແລະເມື່ອການຍັບຍັ້ງຖືກລະທິ້ງໃນສົງຄາມ ຄວາມພັງທະລາຍທາງຈັນຍາບັນກໍຍິ່ງທະວີຄູນ.
संजय उवाच
Even in war, the use of overwhelming or divine force demands restraint and moral accountability; when anger and pride drive the release of such weapons, violence escalates beyond proportion and corrodes dharma.
This is a concluding colophon: it marks the end of the 200th chapter in Droṇa Parva, identifying the episode as the account of the discharge of the Nārāyaṇa weapon and highlighting Aśvatthāman’s aggressive prowess within that section.