Shloka 117
रणभूमिमें अधिक शोभा पानेवाले द्रोणकुमार अश्वत्थामाको आच्छादित करते हुए सैकड़ों और हजारों बाण भीमसेनके उस धनुषसे प्रकट हो रहे थे ।। तयोरविसृजतोरेवं शरजालानि मारिष । वायुरप्यन्तरा राजन् नाशवनोत् प्रतिसर्पितुम्ू,माननीय नरेश! इस प्रकार बाणसमूहोंकी वर्षा करते हुए उन दोनोंके बीचसे निकल जानेमें वायु भी असमर्थ हो गयी थी
tayor visṛjator evaṁ śarajālāni māriṣa | vāyur apy antarā rājan nāśaknot pratisarpitum ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນັກຮົບທັງສອງນັ້ນຍິງຕາຂ່າຍລູກສອນອັນໜາແໜ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງເຂົາທັງສອງຖືກອັດແນ້ນຈົນແມ່ນແຕ່ລົມກໍບໍ່ອາດຜ່ານໄດ້. ພາບນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຮຸນແຮງນ່າຢ້ານຂອງສິລະປະສົງຄາມ—ເມື່ອຄວາມສາມາດແລະຄວາມໂກດແຄ້ນສາມາດເຮັດໃຫ້ສະໜາມຮົບກາຍເປັນກຳແພງທີ່ເກືອບບໍ່ອາດຜ່ານໄດ້ ເກີນຂອບເຂດທຳມະຊາດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked martial fury and competitive prowess can create overwhelming destruction—so intense that it metaphorically blocks even the wind—inviting reflection on restraint (saṁyama) and the ethical cost of war even when performed as kṣatriya-duty.
Sañjaya describes a fierce exchange of arrows between two combatants (contextually Bhīma and Aśvatthāman), whose volleys form such a dense ‘net’ that nothing can pass between them, emphasizing the climax-like intensity of their duel.