Shloka 103
आजयचघानोरसि क्रुद्ध: पाण्डवं निशितै: शरै: । महाराज! तब अभ्व॒त्थामाने कुपित हो बाणोंद्वारा भीमसेनके धनुषको काटकर उन पाण्डुपुत्रकी छातीमें पैने बाणोंका प्रहार किया || १०२ ई ।। ततोअन्यद् धनुरादाय भीमसेनो हामर्षण:
sañjaya uvāca | ājayacchaghānorasi kruddhaḥ pāṇḍavaṁ niśitaiḥ śaraiḥ | mahārāja! tataḥ aśvatthāmāne kupito bhūtvā bāṇair bhīmasenasya dhanuḥ chittvā taṁ pāṇḍuputraṁ vakṣasi tīkṣṇaiḥ śaraiḥ samajayacchat || 102 || tato 'nyad dhanur ādāya bhīmaseno 'marṣaṇaḥ ...
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມໂກດ ເຂົາໄດ້ຟັນຕີພານດະວະທີ່ອົກດ້ວຍລູກສອນອັນແຫຼມຄົມ. ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ອັສວັດຖາມັນ ຜູ້ລຸກໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດ ໄດ້ຕັດຄັນທະນູຂອງບີມະເສນດ້ວຍລູກສອນຂອງຕົນ ແລະຈິ່ມທະລຸອົກຂອງບຸດແຫ່ງພານດຸດ້ວຍລູກສອນອັນແຫຼມ. ແລ້ວບີມະ—ຜູ້ບໍ່ອາດທົນຕໍ່ການຫຍັບຫຍາມ—ໄດ້ຈັບຄັນທະນູອື່ນຂຶ້ນ…
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how anger (krodha) drives escalation in battle: skill and courage are present, yet the ethical tension lies in how quickly wrath turns combat into retaliatory cycles. It implicitly contrasts disciplined kṣatriya conduct with the destabilizing force of uncontrolled rage.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Aśvatthāman, enraged, severs Bhīma’s bow and strikes the Pāṇḍava in the chest with sharp arrows. Bhīma, unable to endure the affront, immediately takes up another bow to continue the fight.