नृशंस: स मया55क्रम्य रथ एव निपातित:ः । तन्मामनिन्दयं बीभत्सो किमर्थ नाभिनन्दसे,बीभत्सो! द्रोणाचार्य क्रूर एवं नृशंस थे, इसलिये मैंने रथपर ही आक्रमण करके उनको मार गिराया। अतः मैं निन्दाका पात्र नहीं हूँ। फिर तुम किसलिये मेरा अभिनन्दन नहीं करते हो?
nṛśaṃsaḥ sa mayākrāmya ratha eva nipātitaḥ | tan mām anindyaṃ bībhatsa kimarthaṃ nābhinandase bībhatsa ||
ດຣິດສະຕະດຍຸມນະ ກ່າວວ່າ: «ຊາຍນັ້ນໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໄຮ້ເມດຕາ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບຸກໂຈມໃນຂະນະທີ່ເຂົາຍັງຢູ່ເທິງລົດຮົບ ແລະ ຟັນລົງໃຫ້ລົ້ມຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຄວນຖືກຕຳນິ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າ, ໂອ ບີພັດສະ, ຈຶ່ງບໍ່ຊົມເຊີຍຂ້າພະເຈົ້າ?»
धष्टहुम्न उवाच
The verse highlights the ethical tension in wartime: an act presented as necessary against a ‘cruel’ enemy is still subject to moral scrutiny, and approval from a dharma-sensitive warrior (Arjuna) is not automatic even after victory.
After Droṇa’s fall, Dṛṣṭadyumna defends his manner of killing—attacking Droṇa while he remained on his chariot—and challenges Arjuna (Bībhatsa) as to why he does not congratulate him, implying Arjuna’s discomfort with the act.