Shloka 19
आविषध्यैतां गदां गुर्वी भीमां काउ्चानमालिनीम् । गिरिप्रकाशान् क्षितिजान् भज्जेयमनिलो यथा,'स्वयं ही अपने दोषोंका वर्णन करते हुए तुम्हें लज्जा क्यों नहीं आती है? आज मैं अपनी इस सुवर्णभूषित भयंकर एवं भारी गदाको क्रोधपूर्वक घुमाकर इस पृथ्वीको विदीर्ण कर सकता हूँ, पर्वतोंको चूर-चूर करके बिखेर सकता हूँ तथा प्रचण्ड आँधीकी तरह पर्वतपर प्रकाशित होनेवाले ऊँचे-ऊँचे वृक्षोंकोी भी तोड़ और उखाड़ सकता हूँ
āviṣadhyaitāṁ gadāṁ gurvīṁ bhīmāṁ kauñcānamālinīm | giriprakāśān kṣitijān bhajjeyam anilo yathā |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍກະບອງຄ້ອນ (ຄະດາ) ອັນໜັກໜ່ວງ ແລະນ່າຢ້ານ ທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳນີ້ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຫວຽງມັນດ້ວຍຄວາມໂກດ ກໍສາມາດແຍກແຜ່ນດິນໃຫ້ແຕກອອກ ບົດບັງພູເຂົາໃຫ້ແຕກເປັນຊິ້ນໆ ແລະດັ່ງລົມພາຍຸອັນຮຸນແຮງ ກໍສາມາດຫັກ ແລະຖອນຮາກຕົ້ນໄມ້ສູງໆທີ່ສ່ອງປະກາຍຢູ່ເທິງເນີນພູ. ເຈົ້າກ່າວເຖິງຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງແລ້ວ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງບໍ່ອາຍ?»
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts raw martial power with moral restraint in speech: even if one possesses the capacity to devastate, self-awareness and shame should check arrogant self-display and the shameless admission of faults without reform.
In the war setting, a warrior’s destructive capability is emphasized through hyperbole—splitting earth, crushing mountains, uprooting trees—while the speaker rebukes an opponent for shamelessly speaking of his own defects, framing the moment as both intimidation and moral censure.