Shloka 18
ववुर्वाता: सनिर्घातास्त्रासयाना वरूथिनीम् | सत्यप्रतिज्ञ द्रोणाचार्यके आगे बढ़ते ही पृथ्वी काँपने लगी और वज्रपातकी आवाजके साथ ही प्रचण्ड आँधी चलने लगी, जो सारी सेनाको डरा रही थी ।। पपात महती चोल्का आदित्यान्निश्वरन्त्युत
sañjaya uvāca |
vavur vātāḥ sanirghātās trāsayānā varūthinīm |
papāta mahatī colkā ādityān niścaranty uta ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ພ້ອມກັບສຽງຟ້າຮ້ອງກັມກອງ ລົມພາຍຸອັນຮຸນແຮງກໍພັດຂຶ້ນ ທຳໃຫ້ກອງທັບທີ່ຊຸມນຸມຢູ່ຕົກໃຈຫວາດຫວັນ. ແລະມີອຸລົກກະບາດໃຫຍ່ຕົກລົງ ດັ່ງອອກມາຈາກດວງອາທິດ—ເປັນນິມິດອັນອຸບາດທີ່ຕິດຕາມທໂຣນາ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນສັດຈະປະຕິຍານ ເມື່ອລາວກ້າວໜ້າ ທຳໃຫ້ແຜ່ນດິນສັ່ນ ແລະໃຈນັກຮົບຫວັ່ນໄຫວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in epic ethics, inner resolve (a firm vow) and outward action in war are often mirrored by cosmic portents; such signs function as moral and psychological commentary—intensifying fear, suggesting destiny’s pressure, and reminding listeners that violence in dharma-yuddha still carries grave, unsettling consequences.
As Droṇa, famed for his unwavering pledge, moves forward in battle, the scene is marked by ominous phenomena: thunder-like crashes, violent winds that terrify the troops, and a great meteor falling as if from the sun—signals of impending calamity and heightened tension in the army.