पज्चाशता पुनश्चाजौ त्रिंशता दशभिश्न ह | इसी प्रकार सात्यकिने भी युद्धस्थलमें पहले पचास, फिर तीस और फिर दस बाणोंद्वारा दुर्योधनको बींध डाला और उसे भी अपने बाणोंकी वर्षासे ढक दिया ।। सात्यकिं तु रणे राजन् प्रहसंस्तनयस्तव
pañcāśatā punaś cājau triṃśatā daśabhiś ca ha | satyakiṃ tu raṇe rājan prahasan tanayas tava ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ລາວໄດ້ທະລຸລາວອີກຄັ້ງ—ກ່ອນດ້ວຍລູກສອນ 50, ຕໍ່ມາ 30, ແລະຕໍ່ມາອີກ 10. ແລະ ສາຕະຍະກິ ຜູ້ຫົວເຮາະໃນການຮົບ ໄດ້ປ່ອຍຝົນລູກສອນອັນໜາແນ່ນລົງໃສ່ລູກຊາຍຂອງທ່ານ ຈົນຖືກກົດຄຸມດ້ວຍລູກສອນ.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethos—unyielding exertion and tactical pressure—while implicitly reminding the listener (the king) that war’s triumphs are inseparable from the moral and human cost borne by one’s own kin.
Sañjaya reports that Sātyaki strikes Duryodhana repeatedly with volleys of arrows—counted as fifty, then thirty, then ten—and then overwhelms him with a continuous shower, effectively covering him with shafts.