पज्चालास्तु विशेषेण द्रोणसायकपीडिता:
Pāñcālāstu viśeṣeṇa droṇasāyakapīḍitāḥ.
ສັນຊະຍະ ລາຍງານວ່າ: «ພວກປານຈາລາ (Pāñcāla) ໂດຍສະເພາະ ຖືກທໍາຮ້າຍຢ່າງໜັກ—ຖືກກົດດັນ ແລະຖືກທໍລະມານ—ໂດຍລູກສອນຂອງ ໂດຣນະ (Droṇa)។ ບັນທັດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ນັກອາວຸດຜູ້ເກັ່ງກາດພຽງຄົນດຽວ ກໍສາມາດເພີ່ມນໍ້າໜັກທາງຈິດທໍາຂອງສົງຄາມໃຫ້ໜັກຂຶ້ນ: ຄວາມຊໍານານແລະໜ້າທີ່ໃນສະໜາມຮົບ ກາຍເປັນປະສົບການຂອງຄວາມທຸກ ແລະການສູນເສຍທີ່ຖືກຮວບຮວມໃສ່ຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ».
संजय उवाच
The verse highlights the ethical gravity of warfare: exceptional martial skill, though aligned with a warrior’s duty, concentrates harm on opponents. It invites reflection on how prowess and obligation in battle translate into real suffering for living communities.
Sañjaya describes the battlefield situation: Droṇa’s archery is bearing down particularly on the Pāñcāla forces, who are being severely harassed and wounded by his volleys.