अभिद्रवन्तु वेगेन कुम्भयोनिवधेप्सया । “नकुल, सहदेव, द्रौपदीके पाँचों पुत्र, प्रभद्रकगण, पुत्रों और भाइयोंसहित द्रुपद और विराट, सात्यकि, केकय तथा पाण्डुपुत्र अर्जुन-ये द्रोणाचार्यके वधकी इच्छासे वेगपूर्वक उनपर धावा बोल दें
sañjaya uvāca |
abhidravantu vegena kumbhayoni-vadhepsayā |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາພຸ້ນໄປຂ້າງໜ້າດ້ວຍຄວາມໄວ, ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະສັງຫານ ກຸມພະໂຍນິ (ໂດຣນາ).» ນະກຸລ, ສະຫະເທວ, ລູກຊາຍທັງຫ້າຂອງ ດຣົບະດີ, ພວກປຣະພະດຣະກະ, ດຣຸປະດະ ແລະ ວິຣາຕະ ພ້ອມລູກແລະອ້າຍນ້ອງ, ສາຕະຍະກິ, ກະເກຍ ແລະ ອາຣຊຸນ ບຸດແຫ່ງປານດຸ—ຈົ່ງໃຫ້ທັງໝົດນີ້ບຸກເຂົ້າໃສ່ໂດຣນາດ້ວຍຄວາມໄວ, ມຸ່ງໝາຍການປິດຊີວິດຂອງອາຈານນັກຮົບນັ້ນ.
संजय उवाच
The verse highlights how battlefield action is often framed as purposeful strategy rather than uncontrolled rage: a collective, disciplined charge is urged with a specific objective—removing a pivotal commander (Droṇa). It invites reflection on dharma in war: intention, target, and perceived necessity shape how violence is justified within the epic’s moral universe.
Sañjaya reports that the warriors are being urged to rush swiftly, intent on killing Droṇa (called Kumbhayoni). The line functions as a tactical cue in the Droṇa-parvan sequence where the Pāṇḍava side seeks to neutralize Droṇa’s overwhelming prowess and command.