Shloka 9
ततस्तौ रथिनां श्रेष्ठी सर्वलोक धनुर्धरी । शैनेयप्रमुखान् पार्थानभिदुद्रुवतू रणे,सम्पूर्ण लोकमें विख्यात धनुर्धर, रथियोंमें श्रेष्ठ उन द्रोणाचार्य और कर्णने रणभूमिमें पुनः सात्यकि आदि पाण्डव महारथियोंपर धावा किया
tatas tau rathināṃ śreṣṭhī sarvaloka-dhanurdharī | śaineya-pramukhān pārthān abhidudruvatū raṇe ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວບຸລຸດທັງສອງນັ້ນ—ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ນັກຮົບລົດສົງຄາມ ແລະໂດງດັງທົ່ວໂລກໃນຖານະນັກທະນູ—ຄື ໂດຣະນາຈາຣະຍະ ແລະ ກັນນະ—ໄດ້ພຸ້ນເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບອີກຄັ້ງ ພຸ້ນຕົງເຂົ້າໃສ່ມະຫານັກຮົບລົດຂອງພານດະວະ ທີ່ມີ ໄຊເນຍ (ສາຕະຍະກີ) ເປັນຜູ້ນຳ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of war: extraordinary skill and fame (as ‘world-renowned archers’) can intensify violence when directed toward destruction. It invites reflection on how power and reputation, without restraint, propel repeated aggression and deepen the ethical burden of battle.
Sañjaya reports that Droṇa and Karṇa, described as the foremost chariot-warriors and celebrated archers, surge forward again in the fight, charging the Pāṇḍava champions led by Sātyaki (Śaineya).