Shloka 171
Śiva’s Battlefield Manifestation and Vyāsa’s Śatarudrīya Exposition (शिवप्रादुर्भावः शतरुद्रीयव्याख्यानम्)
इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि घटोत्कचवधपर्वणि रात्रियुद्धे संकुलयुद्धे एकसप्तत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate droṇaparvaṇi ghaṭotkacavadhaparvaṇi rātriyuddhe saṅkulayuddhe ekasaptatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ «ໂດຣນະປະຣະວະ»—ໂດຍສະເພາະໃນພາກ «ການສັງຫານ ຄະຕໍດກະຈະ»—ນີ້ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງບົດທີ 171 ທີ່ພັນລະນາສົງຄາມຍາມຄ່ຳຄືນ ແລະການຕໍ່ສູ້ອັນສັບສົນພັນກັນແນ່ນໜາ. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ເປັນໝາຍບອກຈຸດຜັນຜວນຂອງເລື່ອງ: ຫຼັງຈາກຄວາມຕຶງຕັນທາງທຳມະໃນການຮົບຍາມມືດ ແລະຄວາມວຸ່ນວາຍ, ຂໍ້ຄວາມໄດ້ປິດບົດຢ່າງເປັນທາງການ ຍ້ຳວ່າຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບຂອງສົງຄາມຈະທະວີຄວາມຮຸນແຮງເມື່ອຮົບໃນຄວາມມືດ ແລະຄວາມຄັ້ງຄືນບ້າຄັ້ງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it frames the ethical atmosphere of the episode: night-fighting and ‘saṅkula’ (confused, intermingled) combat magnify the loss of clarity and restraint that dharma requires. The formal closure highlights how the narrative itself recognizes the escalation of disorder in war.
This is the chapter-ending colophon: it announces that the 171st chapter has concluded within the Droṇa Parva, in the sub-section dealing with the slaying of Ghaṭotkaca, and that the chapter’s subject matter is the night-battle and the chaotic, entangled fighting.