Shloka 7
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा । व्यराजेतां महाराज कण्टकैरिव शाल्मली,महाराज! जैसे काँटोंसे सेमरका वृक्ष सुशोभित होता है, उसी प्रकार वे दोनों शूरवीर समरभूमिमें बाणरूपी कंटकोंसे युक्त दिखायी देते थे
tāv ubhau samare śūrāu śara-kaṇṭakinau tadā | vyarājetāṃ mahārāja kaṇṭakair iva śālmalī ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າແຕ່ພະມະຫາກະສັດ, ວິລະຊົນທັງສອງນັ້ນໃນສະໜາມຮົບເວລານັ້ນ ປາກົດສະຫວ່າງໄສ ມີລູກສອນປັກຕິດເປັນໜາມ—ເຫມືອນຕົ້ນຊາລມະລີ (śālmalī) ທີ່ເບິ່ງໂດດເດັ່ນເມື່ອຖືກປົກຄຸມດ້ວຍໜາມແຫຼມ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມງາມອັນດຸຮ້າຍຂອງວິລະພາບໃນສົງຄາມ: ຄວາມກ້າຫານຍັງອົດທົນໄດ້ແມ່ນແຕ່ຮ່າງກາຍຖືກທະລຸ, ແລະ ‘ຄວາມງາມ’ ຂອງສະໜາມຮົບບໍ່ອາດແຍກຈາກຄວາມເຈັບປວດໄດ້».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of martial glory: valor can appear ‘splendid’ even amid wounds. It reflects the epic’s sober view of kṣatriya-dharma—courage and steadfastness in battle—while implicitly reminding that such splendor is purchased through pain and violence.
Sañjaya describes two opposing heroes in the thick of combat. Both are pierced and covered with arrows, yet they still stand out on the battlefield, compared to a thorny śālmalī tree whose spines make it look striking.