Shloka 34
Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
ततस्तु समरे शूरो वृष्णीनां प्रवरो रथी । व्यश्वसूतरथं चक्रे निमेषार्धाद् युधिषछ्तिरम्,फिर तो वृष्णिवंशके शूरवीर श्रेष्ठ महारथी कृतवर्माने समरांगणमें आधे निमेषमें ही युधिष्ठिरको घोड़ों, सारथि और रथसे हीन कर दिया
tatastu samare śūro vṛṣṇīnāṁ pravaro rathī | vyaśvasūtarathaṁ cakre nimeṣārdhād yudhiṣṭhiram ||
ສັນຊະຍາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວໃນສົງຄາມນັ້ນ ວີຣະບຸລຸດ ແລະເປັນນາຍລົດຮົບຜູ້ເລີດໃນວົງວຣິສນີ ຄື ກຣິຕະວັຣມາ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຢຸທິສຖິຣະ ກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີລົດຮົບ—ຖືກພາກອອກຈາກມ້າ ສາຣະຖີ ແລະລົດ—ໃນເວລາບໍ່ຮອດຄຶ່ງການກະພິບຕາ. ເຫດການນີ້ຊີ້ວ່າ ຝີມືຍຸດທະການອາດກັບຄືນສະພາບພາຍນອກໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ແມ່ນແຕ່ກະສັດຜູ້ຍຶດຖືທຳມະກໍບໍ່ມີພູມຄຸ້ມກັນຈາກຄວາມຜັນຜວນອັນຮຸນແຮງໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield truth that external supports—chariot, horses, and attendants—can be lost in an instant; dharma-oriented leadership must therefore include steadiness amid sudden reversals, and ethical resolve must not depend on favorable circumstances.
Sañjaya reports that the foremost warrior among the Vṛṣṇis swiftly disables Yudhiṣṭhira’s fighting capacity by stripping him of his chariot setup—horses, charioteer, and chariot—leaving him effectively chariotless within a moment.