Shloka 45
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
द्रौणिपार्षतयोर्युद्धें घोररूपं भयानकम् | दृष्टवा सम्पूजयामासु: सिद्धचारणवातिका:,अश्वत्थामा और धृष्टद्युम्मके उस घोर एवं भयानक युद्धको देखकर सिद्ध, चारण तथा वायुचारी गरुड़ आदिने उसकी भूरि-भूरि प्रशंसा की
sañjaya uvāca | drauṇipārṣatayor yuddhe ghorarūpaṁ bhayānakam | dṛṣṭvā sampūjayāmāsuḥ siddhacāraṇavātikāḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນການຮົບອັນດຸຮ້າຍ ແລະນ່າຢ້ານກົວ ລະຫວ່າງອັສວັດຖາມາ (ບຸດຂອງໂດຣະນະ) ແລະທຣິດສະຕະດຍຸມນະ (ບຸດຂອງປຣິສະຕະ) ພວກສິດທະ, ຈາຣະນະ ແລະສັດອາກາດຜູ້ເຄື່ອນໄປກັບລົມ ໄດ້ຖວາຍຄໍາສັນລະເສີນ ແລະຄວາມນົບນ້ອມຢ່າງຫຼາຍຕໍ່ການສະແດງຝີມືການຮົບນັ້ນ—ເປັນການສັນລະເສີນອັນອັບມົງຄົນ ທ່າມກາງຄວາມພິນາດຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary martial power can attract admiration even from celestial spectators, yet the language of dread and terror frames that admiration within the moral ambiguity of war—skill and glory are visible, but so is the भय (fear) inherent in violence.
Sañjaya reports that a fierce duel is taking place between Aśvatthāmā and Dhṛṣṭadyumna. Observing its terrifying intensity, celestial beings—Siddhas, Cāraṇas, and other aerial wanderers—respond by praising and honoring the spectacle.