Shloka 44
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
निपीडयन्तौ बाणौचै: परस्परममर्षिणौ । उत्सृजन्तौ महेष्वासौ शरवृष्टी: समनन््तत:ः,वे दोनों महाधनुर्धर वीर अमर्षमें भरकर एक-दूसरेपर चारों ओरसे बाणोंकी वर्षा करते और उन बाणसमूहोंद्वारा परस्पर पीड़ा देते हुए प्राणोंकी बाजी लगाकर रणभूमिमें डटे रहे
nipīḍayantau bāṇaughaiḥ parasparam amarṣiṇau | utsṛjantau maheṣvāsau śaravṛṣṭīḥ samantataḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ນັກທະນູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສອງ ຜຸດຜາດດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ປ່ອຍຝົນລູກສອນໃສ່ກັນຈາກທຸກທິດ. ດ້ວຍຝູງລູກສອນອັນໜາແໜ້ນ ພວກເຂົາກົດດັນແລະທໍລະມານກັນ ແລ້ວຍັງຢືນຢັນຢູ່ໃນສະໜາມຮົບ ເສຍງຊີວິດເປັນພະນັນໃນການປະລອງນັ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of steadfastness under extreme peril, while also showing how anger (amarṣa) intensifies violence. Ethically, it juxtaposes valor and resolve with the destructive momentum of wrath-driven combat.
Two mighty archers are locked in a direct duel. Enraged, they unleash continuous showers of arrows from all directions, mutually wounding and pressing each other, yet neither yields as they remain fixed on the battlefield, risking their lives.