उपायैः पूर्ववधकथनम् / Strategic Justifications for Prior Eliminations
द्रोणस्प च महाराज सृञ्जयानां च सर्वश: । महाराज! तत्पश्चात् संध्याकालमें समस्त सूंजयवीरों तथा द्रोणाचार्यका अत्यन्त दारुण संग्राम होने लगा
sañjaya uvāca | droṇasya ca mahārāja sṛñjayānāṃ ca sarvaśaḥ | mahārāja! tatpaścāt sandhyākāle samasta-sṛñjayavīrāṇāṃ tathā droṇācāryasya atyanta-dāruṇaḥ saṃgrāmo 'bhavat |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ, ຕໍ່ມາທົ່ວທຸກທິດ ກໍເກີດການຮົບອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ລະຫວ່າງດໂຣນະ ແລະວີລະບຸລຸດສຣິນຈະຍະ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນເວລາຕອນແລງ ກອງວີລະບຸລຸດສຣິນຈະຍະທັງປວງ ແລະ ທ່ານອາຈານດໂຣນະ (Droṇācārya) ໄດ້ຕິດພັນກັນໃນການປະລະອັນດຸເດືອດຢ່າງຫນັກ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອວັນກໍາລັງລ່ວງໄປ ການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງໜ້າທີ່ ແລະຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ຍິ່ງທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນທ່າມກາງຄວາມພິນາດຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
The verse highlights the grim escalation of war: even as daylight fades, the momentum of conflict continues, suggesting how vows, loyalties, and perceived duty can drive warriors beyond natural limits—inviting reflection on the ethical cost of steadfastness when it serves destruction.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, after preceding events, a very fierce battle breaks out on all sides between Droṇa and the Sṛñjaya forces, specifically intensifying at twilight (sandhyā).