Shloka 32
घटोत्कच-कर्णयुद्धम्
Ghaṭotkaca–Karna Combat and the Release of Śakti
दैवं प्रमाणं सर्वस्य सुकृतस्येतरस्य वा | अनन्यकर्म दैवं हि जागर्ति स्वपतामपि,सुकृत हो या दुष्कृत, सबपर दैवका ही अधिकार है; वही उसका फल देनेवाला है। अपना ही पूर्वकृत कर्म दैव है, जो मनुष्योंके सो जानेपर भी जागता रहता है
daivaṁ pramāṇaṁ sarvasya sukṛtasyetarasya vā | ananyakarma daivaṁ hi jāgarti svapatām api ||
ກັນນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຊະຕາກຳເປັນຫຼັກຖານຕັດສິນຂອງທຸກສິ່ງ—ຈະເປັນກຸສົນຫຼືອະກຸສົນກໍຕາມ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ຊະຕາກຳ’ ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນ ແຕ່ເປັນກຳທີ່ຕົນເຄີຍກະທຳໄວ້ໃນອະດີດ; ມັນຕື່ນຢູ່ເຝົ້າມອງ ແລະນຳຜົນມາໃຫ້ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມະນຸດນອນຫຼັບຢູ່ກໍຕາມ»។
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that ‘fate’ (daiva) is the governing power behind outcomes for both good and bad deeds, and that this fate is essentially one’s own past karma—an ever-vigilant moral causality that delivers results regardless of one’s awareness.
In the midst of the Drona Parva’s war-time counsel and argumentation, Karna frames events through the lens of daiva/karma, asserting that outcomes are ultimately determined by the ripening of prior actions, not merely by present effort or intention.