Shloka 693
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
उन्नाम्य वक्त्राणि तदा स च राजा जयद्रथ: । राजन! उस रणक्षेत्रमें हर्षमग्न हुए आपके सैनिकोंने सूर्यकी ओर देखातक नहीं। केवल राजा जयद्रथ उस समय बारंबार मुँह ऊँचा करके सूर्यकी अरि देख रहा था
unnāmya vaktrāṇi tadā sa ca rājā jayadrathaḥ | rājan! asmin raṇakṣetre harṣamagnair bhavadbhiḥ sainikaiḥ sūryaṃ prati naiva dṛṣṭam | kevalaṃ rājā jayadrathaḥ tadā punaḥ punaḥ mukhaṃ ūrdhvaṃ kṛtvā sūryasya gatiṃ nirīkṣamāṇa āsīt |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ພະຣາຊາ ຊະຍະດຣະຖະ ຍົກໜ້າຂຶ້ນຊ້ຳໆ. ໂອ ພະຣາຊາ! ໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ທະຫານຂອງພະອົງຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຈະເບິ່ງໄປທາງດວງອາທິດ. ມີແຕ່ພະຣາຊາ ຊະຍະດຣະຖະ ຜູ້ດຽວ ທີ່ຍົກຫົວຂຶ້ນຊ້ຳໆ ແລະຈ້ອງຕິດຕາມທາງເດີນຂອງດວງອາທິດ ດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ເພື່ອວັດເວລາທ່າມກາງພະລະກົດຂອງສົງຄາມ ແລະຜົນຂອງສັດຈະວາຈາກັບຊະຕາກຳ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how time and consequence govern action in war: the exultant crowd ignores the sun, but the one under moral and strategic pressure watches it closely. It suggests that vows, accountability, and the inevitability of time weigh most heavily on the person who must face the result.
Sañjaya reports that, amid the fighting, the Kaurava soldiers are jubilant and inattentive to the sun’s movement, while Jayadratha repeatedly raises his face to track the sun—indicating his concern about the passing time and the danger tied to the day’s outcome.