Shloka 145
द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
महाधनुर्धर वीर अर्जुनने रथ, हाथी और पैदल-समूहोंसहित उन कौरव-सैनिकोंको प्रचण्ड गतिसे आगे बढ़ते देख उनके सम्पूर्ण आयुधों और जीवनको भी नष्ट करके उन्हें यमराजके राज्यकी वृद्धि करनेवाला बना दिया ।। इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि जयद्रथवधपर्वणि संकुलयुद्धे पज्चचत्वारिंशदधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्ाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत जयद्रथवधपर्वमें संकुलयुद्धाविषयक एक सौ पैतालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
sañjaya uvāca | mahā-dhanurdharaḥ vīraḥ arjunaḥ ratha-gaja-pāda-saṅghaiḥ saha tān kaurava-sainikān pracaṇḍa-gatyā agre vardhamānān dṛṣṭvā teṣāṃ sarvāyudhāni jīvitāni ca vināśya yama-rājasya rājyasya vṛddhi-karaḥ cakāra ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ອາຣະຈຸນ ວິລະຊົນຜູ້ຊໍານານທະນູໃຫຍ່ ເມື່ອເຫັນທະຫານກົວຣະວະພາກັນຮຸກຄືບມາດ້ວຍຄວາມໄວອັນດຸຮ້າຍ ມີລົດຮົບ ຊ້າງ ແລະຝູງທະຫານຍ່າງທັບຫຼາຍ ກໍໄດ້ທໍາລາຍອາວຸດທັງປວງ ແລະພາຊີວິດຂອງເຂົາໄປດ້ວຍ ເຮັດໃຫ້ອານາເຂດຂອງພະຍົມ—ເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຕາຍ—ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນມະຫາພາຣະຕະ ພາກດໂຣນ ຕອນສັງຄາມອັນສັບສົນ ບົດທີ 145 ຈຶ່ງສໍາເລັດລົງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical gravity of battlefield prowess: even righteous martial duty results in death and suffering. Arjuna’s skill is portrayed not merely as victory but as a force that sends many to Yama’s realm, reminding the listener that war’s outcomes are inseparable from mortality and moral cost.
Sanjaya describes Arjuna observing Kaurava forces advancing rapidly with chariots, elephants, and infantry. Arjuna counters with overwhelming force, destroying their weapons and killing many, thereby metaphorically ‘increasing’ Yama’s kingdom by sending the fallen to death.