Adhyāya 140: Rātriyuddhe Droṇa-prāpti-prayatnaḥ
Night engagement and the attempt to reach Droṇa
तनुत्रै: सतलन्ैश्न हारैरनिष्किैश्व भारत । व्स्त्रैश्छत्रैश्न विध्वस्तैशज्ञामरव्यजनैरपि
tanutraiḥ satalaiś ca hārair aniṣkaiś ca bhārata | vastraiś chatraiś ca vidhvastaiś cāmaravyajanair api ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພາຣະຕະ! ທົ່ງຮົບນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍເກາະປ້ອງກັນແລະໝວກເຫຼັກທີ່ແຕກພັງ, ສາຍຄໍແລະເຄື່ອງປະດັບຄໍາທີ່ຫັກພັງ; ເສື້ອຜ້າຂາດຮຸ່ງ, ຮົ່ມທີ່ພັງທະລາຍ, ແມ່ນແຕ່ພັດຫາງຢັກ (ຈາມະຣະ) ແລະພັດມືກໍຕົກກະຈາຍ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ສົງຄາມເຮັດໃຫ້ຄວາມສະຫງ່າລາສີແລະເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງກຽດສັກສີກາຍເປັນເສດຂີ້ເຫຍື້ອ, ເປີດເຜີຍຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງຂອງສະຖານະໂລກີຍໃນທ່າມກາງການຂ້າຟັນ.
संजय उवाच
The verse highlights the impermanence of worldly grandeur: symbols of rank—armor, ornaments, parasols, and royal fans—are reduced to wreckage in war, implying an ethical warning against pride and attachment amid violence.
Sañjaya describes the aftermath on the battlefield to Dhṛtarāṣṭra, emphasizing the scattered, destroyed equipment and royal insignia, conveying the scale of devastation during the fighting in Droṇa Parva.