Shloka 33
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
वृषाविवाथ नर्दन्तौ बलिनौ वासितान्तरे | सिंहाविव पराक्रान्तौ नरसिंहौ महाबलौ,जैसे गायके लिये दो बलवान् साँड़ गरजते हुए लड़ जाते हैं, उसी प्रकार वे सिंहके समान पराक्रमी महान् बलशाली पुरुषसिंह कर्ण और भीम क्रोधसे लाल आँखें करके एक- दूसरेको देखते हुए महापराक्रमी इन्द्र और बलिके समान युद्ध कर रहे थे
sañjaya uvāca |
vṛṣāv ivātha nardantau balinau vāsitāntare |
siṃhāv iva parākrāntau narasiṃhau mahābalau ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ແລ້ວນັກຮົບຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສອງນັ້ນ ຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງງົວຜູ້ແຂງແຮງກຳລັງປະທະກັນ ແລະພຸ້ນເຂົ້າດັ່ງສິງ; ບຸລຸດສິງຜູ້ມີພະລັງມະຫານັ້ນ ໄດ້ປະເຊີນໜ້າກັນດ້ວຍໂທສະ. ດັ່ງອິນທຣະ ແລະ ບະລິ ປະລະກັນໃນສົງຄາມ, ກັນນະ ແລະ ພີມະ ຕໍ່ສູ້ບໍ່ຢຸດ ຈ້ອງກັນດ້ວຍຕາແດງກ້າ ຄວາມກ້າຫານລຸກໂຊນດ້ວຍຄວາມໂກດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and competitive pride can intensify conflict even among great heroes. By comparing the fighters to bulls and lions, it underscores raw martial energy; by invoking Indra and Bali, it frames the clash within a cosmic pattern of power-contests, reminding the listener that valor without restraint easily becomes wrath-driven violence.
Sañjaya describes Karṇa and Bhīma confronting each other in the thick of battle. They roar and charge like powerful animals, glaring at one another in fury, and fight with the intensity of the mythic battle between Indra and the asura-king Bali.