Shloka 203
Droṇa-parva Adhyāya 125: Duryodhana’s despair and vow after Jayadratha’s fall (जयद्रथवधे दुर्योधनविलापः)
प्रायात् स शनकैर्वीरो धनंजयरथं प्रति । विषधर सर्पके समान भयंकर बाणोंद्वारा पाँच सौ योद्धाओंका संहार करके वीर सात्यकि धीरे-धीरे धनंजयके रथकी ओर बढ़ने लगे
prāyāt sa śanakair vīro dhanañjaya-rathaṁ prati | viṣadhara-sarpaka-samāna-bhayaṅkara-bāṇair dvārā pañcaśata-yoddhānāṁ saṁhāraṁ kṛtvā vīraḥ sātyakiḥ śanaiḥ śanaiḥ dhanañjayasya rathasyābhimukhaṁ babhūva |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກຕັດລົງນັກຮົບ 500 ຄົນດ້ວຍລູກສອນອັນນ່າຢ້ານກົວ ດັ່ງງູພິດຖືພິດ, ວີລະບຸລຸດ ສາຕະຍະກີ ໄດ້ເຄື່ອນໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງຊ້າໆ ແຕ່ໝັ້ນຄົງ ໄປຫາລົດຮົບຂອງ ທະນັນຈະຍະ (ອາຣະຈຸນ). ພາບນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນກຳລັງຜັກດັນອັນມືດມົນຂອງສົງຄາມ—ວິລະພາບທີ່ປາກົດຜ່ານຝີມືການຮົບອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແຕ່ກໍຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງທຳມະອັນໜັກໜ່ວງຂອງການຂ້າຟັນໝູ່ຊົນໃນສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension within dharma-yuddha: a warrior’s steadfast performance of duty and loyalty can coexist with the grave ethical weight of large-scale killing. It invites reflection on how valor and responsibility operate amid the tragic costs of war.
Sañjaya reports that Sātyaki, after killing five hundred enemy warriors with terrifying arrows, moves steadily toward Arjuna’s chariot, likened to a venomous serpent in his fearsome effectiveness.