Shloka 52
युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
धृष्टय्युम्नो भुशोद्विग्नो नेत्राभ्यां पातयन् जलम् । अभ्यवर्तत संग्रामे क्रुद्धो द्रोणरथं प्रति,देवताओंके समान तेजस्वी पांचाल महारथियोंको मारा गया देख धृष्टद्युम्न अत्यन्त उद्विग्न हो नेत्रोंसे आँसू बहाते हुए कुपित हो उठे और संग्रामभूमिमें द्रोणाचार्यके रथकी ओर बढ़े
dhṛṣṭadyumno bhṛśodvigno netrābhyāṁ pātayan jalam | abhyavartata saṅgrāme kruddho droṇarathaṁ prati ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ທຣິດສະຕະຍຸມນະ ສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໜັກ ປ່ອຍນ້ຳຕາໄຫຼຈາກດວງຕາ ແລ້ວຫັນກັບເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບ. ດ້ວຍໂທສະອັນລຸກໂຊນ ລາວພຸ່ງໄປຫາລົດຮົບຂອງ ດໂຣນະ ໂດຍກົງ—ເພາະທົນບໍ່ໄດ້ເຫັນມະຫາລົດທະຫານປານຈາລະ ທີ່ສະຫວ່າງໄສດັ່ງເທວະດາ ຖືກຟັນລົ້ມລົງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sorrow and anger can propel action in war: a leader’s emotions (grief at comrades’ deaths) intensify resolve, yet also reveal the ethical burden of violence—duty-driven combat is inseparable from human suffering.
Sañjaya describes Dhrishtadyumna becoming extremely distressed and weeping after seeing the Pāñcāla heroes slain; he then, enraged, advances in the battle toward Droṇa’s chariot to confront him directly.