Shloka 120
इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत जयद्रथवधपर्वमें सात्यकिका शत्रुसेनामें प्रवेश और दुर्योधनका पलायनविषयक एक सौ बीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāraṃ Śrīmahābhārata Droṇaparvake antargata Jayadrathavadhaparvameṃ Sātyakikā śatrusenāmeṃ praveśa aura Duryodhanakā palāyanaviṣayaka eka śata bīsavāṃ adhyāya pūrā huā.
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 120 ໃນພາກ «ການສັງຫານຊະຍະດຣະຖະ» ອັນຢູ່ໃນ «ໂດຣະນະປະຣະວະ» ຂອງ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ອັນພັນລະນາການທີ່ ສາຕະຍະກີ ເຂົ້າໄປໃນກອງທັບສັດຕູ ແລະ ການຫລົບໜີຂອງ ທຸຣະໂຍທະນະ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ຕອນປິດບົດຊີ້ໃຫ້ເຫັນນ້ຳໜັກທາງທຳມະຂອງສົງຄາມ: ຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມໝັ້ນໃຈຜັກດັນຝ່າຍໜຶ່ງໃຫ້ກ້າວໜ້າ, ແຕ່ຄວາມຢ້ານກົວແລະການຖອຍທັບຕາມກົນລະຍຸດກັບຄອບງຳອີກຝ່າຍ, ເຜີຍໃຫ້ເຫັນວ່າ ອະທັມ ແລະການນຳທີ່ສັ່ນຄອນ ອາດກັດກິນຄວາມກ້າຫານໃນຍາມວິກິດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a war narrative, the text highlights ethical consequences: steadfast courage aligned with duty can press forward under pressure, while compromised leadership and inner fear can lead to flight. The colophon frames these events as morally significant markers of resolve versus collapse.
This is a concluding colophon stating that the chapter has ended. It summarizes the chapter’s focus: Sātyaki’s forceful entry into the enemy host and Duryodhana’s retreat/flight, within the Jayadratha-slaying section of the Droṇa Parva.