Shloka 386
भूरिश्रवसः गर्हा, प्रायोपवेशः, सात्यकिकृतशिरच्छेदः
Bhūriśravas’s Censure, Prāyopaveśa, and Sātyaki’s Beheading
व्यसृजत् तं॑ महाज्वालं संक्ुद्धमिव पन्नगम् । अब सात्यकिने अपने धनुषपर सुवर्णमय पंखवाले अत्यन्त तेजस्वी बाणका संधान किया, जो क्रोधमें भरे हुए सर्पके समान प्रतीत होता था। उस बाणको उन्होंने कृतवर्मापर छोड़ दिया
sañjaya uvāca | vyasṛjat taṁ mahājvālaṁ saṁkruddham iva pannagam |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ລາວປ່ອຍລູກສອນນັ້ນອອກໄປ ລຸກໄຟໃຫຍ່ລຸກໂຊນ ດັ່ງງູທີ່ເດືອດດານດ້ວຍໂທສະ. ສາຕະຍະກິໄດ້ສອດລູກສອນອັນສະຫວ່າງໄສ ມີປີກຄຳ ເຂົ້າກັບຄັນທະນູ ແລ້ວຍິງມັນໄປຫາ ກຣິຕະວັຣມາ—ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕຶງຕັນທາງທຳຂອງສົງຄາມທະວີຄວາມຮຸນແຮງ, ເມື່ອໂທສະແລະຝີມືຜັກດັນນັກຮົບໄປສູ່ການແກ້ແຄ້ນທີ່ສັງຫານຍິ່ງຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can shape perception and action in war: the weapon is imagined as a wrathful serpent, suggesting that unchecked fury turns human agency into something venomous and destructive, deepening the ethical burden of violence even when performed by renowned warriors.
Sañjaya describes Sātyaki fitting and releasing a fiercely blazing arrow—likened to an enraged serpent—and directing it at Kṛtavarmā, marking an escalation in their combat and the ferocity of the battlefield exchange.