Shloka 3
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — सात्यकि-अलम्बुसयोर्युद्धवर्णनम्
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue; Account of Sātyaki vs Alambusa
प्राक्रोशत् पाण्डवानीके वसुदानश्च पार्थिव: । आगच्छत प्रहरत द्रुतं विपरिधावत,तदनन्तर समरभूमिमें उन्मत्त होकर लड़नेवाले पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न तथा राजा वसुदानने पाण्डवसेनामें पुकारकर कहा--'योद्धाओ! आओ , दौड़ो और शीचघ्रतापूर्वक प्रहार करो, जिससे रणदुर्मद सात्यकि सुखपूर्वक आगे जा सकें; क्योंकि बहुत-से कौरव महारथी इन्हें पराजित करनेका प्रयत्न करेंगे”
sañjaya uvāca | prākrośat pāṇḍavānīke vasudānaś ca pārthivaḥ | āgacchata praharata drutaṃ viparidhāvata |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໃນກອງທັບປານດະວະ ກະສັດວະສຸດານະຮ້ອງດັງ ເອີ້ນນັກຮົບວ່າ: «ມາ! ແລ່ນໄປຂ້າງໜ້າ ແລະຟັນຟາດໃຫ້ໄວ!» ສຽງເອີ້ນນີ້ເປັນທັງການຊັກຊວນທາງຍຸດທະສາດ ແລະການປຸກໃຈ: ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງສົງຄາມ ນັກຮົບຖືກເຊີນໃຫ້ລົງມືຢ່າງຕັດສິນ ແລະຮ່ວມແຮງກັນ ເພື່ອໃຫ້ວີຣະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ—ສາຕະຍະກິ ຜູ້ດຸໃນຮົບ—ກ້າວໜ້າໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກມະຫາຣະຖີກອຣະວະຫຼາຍຄົນລຸມກົດທັບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
In a righteous cause as understood by one’s side, duty in war is carried out through disciplined coordination: leaders must give clear commands, and warriors must act promptly and together to protect key fighters and prevent needless collapse of the formation.
Sañjaya reports that within the Pandava ranks, King Vasudāna shouts urgent orders—“come, charge, strike quickly”—so the troops surge forward, aiming to support Sātyaki as he advances while anticipating that many Kaurava elite chariot-warriors will try to defeat him.