Shloka 5
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
अलम्बुषमथो विद्ध्वा सिंहवद् व्यनदन्मुहुः । घटोत्कचने बीस नाराचोंद्वारा अलम्बुषकी छातीमें गहरी चोट पहुँचाकर बारंबार सिंहके समान गर्जना की ।। ४ $ || तथैवालम्बुषो राजन् हैडिम्बिं युद्धदुर्मदम्
alambuṣam atho viddhvā siṁhavad vyanadan muhuḥ | tathaivālambuṣo rājan haiḍimbiṁ yuddha-durmadam ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຍິງຖືກອະລັມບຸສາແລ້ວ ຆະໂຕດກະຈະ ກໍຮ້ອງຄໍາຮາມຊໍ້າໆ ເຫມືອນສິງ. ແລ້ວອະລັມບຸສາກໍເຊັ່ນກັນ, ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ໄດ້ອອກມາປະຈັນໜ້າກັບໄຮດິມບະ (ຆະໂຕດກະຈະ) ຜູ້ມືນເມົາດ້ວຍຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງແຫ່ງສົງຄາມ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຄວາມວຸ່ນວາຍຂອງສົງຄາມ ຝີມືແລະໂທສະຕອບໂທສະ, ໃນຂະນະທີ່ນໍ້າໜັກທາງທໍາມະຂອງຄວາມຮຸນແຮງກໍສະສົມຂຶ້ນໃນທັງສອງຝ່າຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war amplifies passions: victory and injury provoke further roaring pride and retaliatory aggression. Ethically, it points to the self-perpetuating cycle of violence—prowess becomes fuel for more violence unless restrained by dharma and discernment.
Ghaṭotkaca strikes Alambuṣa and roars repeatedly like a lion. In response, Alambuṣa also advances to engage Ghaṭotkaca (called Haiḍimba), who is described as battle-maddened.