Shloka 8
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
भैमसेनिर्धनुश्छित्त्वा सौमदत्तेरमहात्मन: । ननाद बलवन्नादं विव्याध च शितै: शरै:,फिर भीमसेनके पुत्र सुतसोमने पैने बाणोंद्वारा महामना सोमदत्तकुमारके धनुषको काटकर उन्हें भी बींध डाला और बड़े चोरसे गर्जना की
bhaimasenir dhanuś chittvā saumadatter mahātmanaḥ | nanāda balavan nādaṃ vivyādha ca śitaiḥ śaraiḥ ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ບຸດຂອງພີມະເສນ ໄດ້ຕັດຄັນທະນູຂອງບຸດແຫ່ງສົມະດັດ ຜູ້ມີໃຈສູງ ແລ້ວຍັງຍິງທະລຸດ້ວຍລູກສອນຄົມ ແລະ ຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງ—ເປັນການສະແດງອຳນາດແລະການຂູ່ຂວັນ ເພື່ອຫັກລ້າງກຳລັງຕໍ່ສູ້ຂອງສັດຕູ ໃນກະແສສົງຄາມອັນດຸເດືອດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic of disabling an opponent’s means of attack (cutting the bow) and asserting dominance through a roar; it reflects kṣatriya-dharma where skill, courage, and psychological pressure are integral to combat, even as the scene underscores the harsh moral atmosphere of war.
Sañjaya reports that Bhīma’s son severs the bow of Somadatta’s son, then wounds him with sharp arrows and gives a powerful battle-cry, signaling a decisive advantage in that exchange.