Shloka 3
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
नाकुलिश्व शतानीकः सौमदत्तिं नरर्षभम् । द्वाभ्यां विदृध्वानदद्धृष्ट: शराभ्यां शत्रुकर्शन:,तब नकुलके पुत्र शत्रुसूदन शतानीकने दो बाणोंद्वारा नरश्रेष्ठ शलको घायल करके बड़े हर्षके साथ सिंहनाद किया
sañjaya uvāca |
na kulīśvaśatānīkaḥ saumadattiṁ nararṣabham |
dvābhyāṁ viddhvānadad dhṛṣṭaḥ śarābhyāṁ śatrukarśanaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ນາກຸລີສະວະສະຕານີກ ບຸດຂອງນາກຸລະ ໄດ້ຍິງສໍມະດັດຕິ—ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນຫມູ່ມະນຸດ—ດ້ວຍລູກສອນສອງດອກ. ເມື່ອຈອກທະລຸແລ້ວ ຜູ້ບີບຄັ້ນສັດຕູນັ້ນກໍຮ້ອງຄຳຮາມດ້ວຍຄວາມປິຕິ ດັ່ງວີລະຊົນໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: steadfast courage, skill, and resolve under pressure. It also shows how triumph and exultation arise from martial success, reminding readers that war amplifies human emotions and tests self-control.
During the fighting in Droṇa Parva, Śatānīka (Nakul’s son) shoots Saumadatti (Bhūriśravas) with two arrows. After wounding him, Śatānīka gives a loud roar of confidence and challenge.