Shloka 226
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
घोरं रूपमथो कृत्वा भीमसेनमभाषत । भीमसेनके धनुषसे छूटे हुए बाणोंद्वारा समरभूमिमें घायल होकर और महात्मा पाण्डुकुमार भीमके द्वारा किये गये अपने भाईके वधका स्मरण करके उस राक्षसने भयंकर रूप धारण कर लिया और भीमसेनसे कहा--
ghoraṃ rūpam atho kṛtvā bhīmasenam abhāṣata | bhīmasenena dhanuṣaś cyutaiḥ śaraiḥ samare bhagnāṅgo mahātmā pāṇḍukumāra-bhīmena kṛtasya sva-bhrātuḥ vadhāṃ smṛtvā sa rākṣaso bhayaṅkaraṃ rūpaṃ dhṛtvā bhīmasenam uvāca ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮັບຮູບອັນນ່າຢ້ານ ຣາກສະນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບ ພີມເສນ. ມັນຖືກລູກສອນຈາກຄັນທະນູຂອງພີມຍິງຈົນບາດເຈັບໃນສະໜາມຮົບ ແລະເມື່ອລະລຶກເຖິງການທີ່ອ້າຍຊາຍຂອງຕົນຖືກສັງຫານໂດຍພີມ—ບຸດແຫ່ງປານດຸຜູ້ໃຈກວ້າງ—ມັນຈຶ່ງປ່ຽນເປັນຮູບອັນນ່າສະພຶງກົວ ແລະເວົ້າກັບພີມເສນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how injury and the memory of a loved one’s death can inflame anger and drive one toward fearsome, retaliatory intent—showing the moral danger of vengeance in war even when framed within battlefield duty.
A rākṣasa, wounded by Bhīma’s arrows and remembering that Bhīma had killed his brother, becomes enraged, assumes a terrifying form, and begins to speak to Bhīmasena—signaling an imminent confrontation.