Shloka 39
भीमसेन-द्रोण-संग्रामः
Bhīmasena and Droṇa: Containment, Advance, and Recognition
ततः सर्वेषु सैन्येषु वादित्राणि प्रहृष्टवत् । प्रावाद्यन्त व्यतिक्रान्ते तव पुत्रे धनंजयम्,तदनन्तर आपका पुत्र दुर्योधन जब अर्जुनको भी लाँधकर आगे बढ़ गया, तब सारी सेनाओंमें हर्षपूर्ण बाजे बजने लगे
tataḥ sarveṣu sainyeṣu vāditrāṇi prahṛṣṭavat | prāvādyanta vyatikrānte tava putre dhanañjayam ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ທົ່ວທັງກອງທັບທຸກຝ່າຍ ສຽງດົນຕີແລະກອງຕີກໍດັງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ເພາະພຣະຣາຊະບຸດຂອງພະອົງໄດ້ພຸ້ນນໍາໜ້າ ແມ່ນກະທັ້ງເກີນທ່ານ ທະນັນຊະຍະ (ອາຣຊຸນ). ນັ້ນແມ່ນຄວາມປິຕິຂອງກອງຄໍຣະວະທີ່ຍົກຍ້ອງການບຸກຮຸກອັນກ້າຫານຂອງທຸຣະໂຍທະນະ ແລະສະທ້ອນວ່າ ສຽງອື້ອອຶງແຫ່ງສົງຄາມ ສາມາດແປການເຄື່ອນໄຫວທາງຍຸດທະສາດໃຫ້ເປັນຊັຍຊະນະທາງໃຈໃນສາຍຕາທະຫານໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how external success in battle—especially a bold advance against a famed warrior—immediately shapes collective emotion and morale. It implicitly warns that the roar of celebration can magnify pride and overconfidence, even while the ethical stakes of the war remain unresolved.
Duryodhana moves forward, surpassing Arjuna’s position or line of engagement. Seeing this, the Kaurava side (and the wider battlefield) erupts in celebratory music—drums and other instruments—signaling perceived advantage and rallying the troops.