Shloka 52
द्रोणपर्व (अध्याय १) — भीष्मनिधनानन्तरं धृतराष्ट्रस्य शोकः, सेनायाः स्थितिः, कर्णस्मरणं च
Droṇa Parva, Chapter 1: Dhṛtarāṣṭra’s grief after Bhīṣma’s fall and the army’s reorientation toward Karṇa
तत् खण्डं पूरयन् कर्ण: परेषामादधद् भयम् । स हि वै पुरुषव्याप्रो लोके संजय कथ्यते,क्या उस खण्डित अंशकी पूर्ति करके कर्णने शत्रुओंके मनमें भय उत्पन्न किया? संजय! जगतमें कर्णको 'पुरुषसिंह” कहा जाता है
tat khaṇḍaṃ pūrayan karṇaḥ pareṣām ādadad bhayam | sa hi vai puruṣavyāghro loke sañjaya kathyate |
ເມື່ອກັນນະເຕີມຊ່ອງທີ່ແຕກຫັກນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍ່ປະທານຄວາມຫວາດກົວໃຫ້ແກ່ຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ໂອ ສັນຊະຍະ, ໃນໂລກນີ້ກັນນະຖືກເອີ້ນວ່າ «ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ»—ຜູ້ທີ່ຟື້ນຟູແນວທີ່ກຳລັງຫວ່າງແລະຂູ່ຂວັນສັດຕູກາງສົງຄາມ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a warrior-ethic ideal: a capable leader restores a broken formation and, through steadfast courage and competence, changes the morale of both sides—strengthening allies and instilling fear in opponents.
In the opening of Droṇa Parva, a breach has appeared in the battle-array. Karṇa moves to fill and stabilize that gap, and his presence and action intimidate the enemy; the narrator emphasizes his renown as a foremost hero (puruṣavyāghra).