Droṇa–Arjuna Yuddha; Trigarta-Āvaraṇa; Bhīmasena Gajānīka-bheda
Droṇa and Arjuna Engage; Trigarta Containment; Bhīma Breaks the Elephant Corps
किरज्छरसहस्राणि सुप्रतीकशिरोगत: । ऐरावतस्थो मघवान् वारिधारा इवानघ,निष्पाप नरेश! भगदत्त सुप्रतीककी पीठपर बैठकर सहस्रों बाणोंकी वर्षा करने लगे, मानो देवराज इन्द्र ऐगावतपर आरूढ़ हो झलकी धारा गिरा रहे हों
sañjaya uvāca | kiracchara-sahasrāṇi supratīka-śiro-gataḥ | airāvata-stho maghavān vāridhārā iva anagha niṣpāpa nareśa |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ພະກະດັດຕະ ນັ່ງຢູ່ເທິງສຸປຣະຕີກະ ຢູ່ເທິງສ່ວນຫົວຂອງມັນ ແລ້ວປ່ອຍລູກສອນນັບພັນດັ່ງຝົນຕົກ—ດັ່ງມະຄະວານ (ພຣະອິນທຣາ) ຂີ່ໄອຣາວະຕະ ປ່ອຍສາຍຝົນລົງມາ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ລາວໄດ້ໂຮມອາວຸດລົງໃສ່ສະໜາມຮົບ ເພີ່ມພູນຄວາມເດືອດດານຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of formidable martial capacity in war, using a divine simile to frame human action within a larger cosmic imagination. Ethically, it underscores how battlefield prowess can appear awe-inspiring and ‘godlike,’ even while serving the destructive momentum of war—inviting reflection on power, duty, and consequence.
Sañjaya describes Bhagadatta fighting from atop his elephant Supratīka, showering the enemy with countless arrows. His assault is compared to Indra riding Airāvata and sending down torrents of rain.