Shloka 3
आत्मदोष-उपदेशः तथा भीम-धृष्टद्युम्नयोः संयोगः
Self-Causation Counsel and the Bhīma–Dhṛṣṭadyumna Convergence
तस्मिन्नाकुलसंग्रामे वर्तमाने महाभये । अभवत् तुमुल: शब्द: संस्पृशन् गगनं महत्,उस अत्यन्त भयानक घमासान युद्धमें बड़ा भयंकर कोलाहल होने लगा, जिससे अनन्त आकाश गूँज उठा
tasminn ākula-saṅgrāme vartamāne mahābhaye | abhavat tumulaḥ śabdaḥ saṁspṛśan gaganaṁ mahat ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອສົງຄາມອັນສັບສົນວຸ່ນວາຍນັ້ນກຳລັງດຸເດືອດຢູ່ທ່າມກາງຄວາມຫວາດກົວອັນໃຫຍ່, ສຽງອື້ອອຶງອັນດັງສະໜັ່ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ໃຫຍ່ຫຼວງຈົນດູເຫມືອນຈະກະທົບແລະເຕັມໄປທົ່ວຟ້າອັນກວ້າງໃຫຍ່. ຂໍ້ຄຳນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນບັນຍາກາດທາງສິນທຳຂອງສົງຄາມ: ເມື່ອດະຣະມະຖືກໂຕ້ຖຽງດ້ວຍອາວຸດໃນສະໜາມຮົບ, ສຽງພາຍນອກກໍສະທ້ອນຄວາມປັ່ນປ່ວນພາຍໃນ—ຄວາມຢ້ານ, ຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງ, ແລະການພັງທະລາຍຂອງລະບຽບມະນຸດທົ່ວໄປ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that war generates not only physical destruction but also an atmosphere of moral and psychological turmoil. The overwhelming noise symbolizes the disorientation and fear that arise when human beings enter a state where ordinary restraints and clarity are shaken.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the battle has become intensely chaotic and terrifying, and that a tremendous roar has arisen—so great it seems to reverberate through the entire sky.