Shloka 15
भीष्मपर्व — अध्याय ६६: तुमुलसंग्रामवर्णनम्
The Tumult of Battle Described
सादिनश्चाश्वपृष्ठेभ्यो भूमौ चापि पदातिन: । गदया व्यधमत् सर्वान् वातो वृक्षानिवौजसा
sādinaścāśvapṛṣṭhebhyo bhūmau cāpi padātinaḥ | gadayā vyadhamat sarvān vāto vṛkṣānivaujasā ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄະທາຂອງລາວ ລາວຟາດລົງທຸກຄົນ—ທັງນັກຂີ່ມ້າໃຫ້ຕົກຈາກຫຼັງມ້າ ແລະທັງທະຫານຍ່າງຕີນຢູ່ພື້ນດິນ—ດັ່ງລົມແຮງທີ່ຖອນຕົ້ນໄມ້ອອກຈາກຮາກ. ບົດນີ້ຍ້ຳເນັ້ນພະລັງອັນທ່ວມທົ່ນ ແລະບໍ່ເລືອກໜ້າຂອງຄວາມຮຸນແຮງໃນສະໜາມຮົບ, ທີ່ກຳລັງແລະແຮງສົ່ງສາມາດກະຈາຍແຖວທັບໄດ້ໂດຍບໍ່ເລືອກຊັ້ນວັນນະ, ເຕືອນໃຫ້ຮູ້ວ່າສົງຄາມທຳລາຍຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະທຳໃຫ້ທຸກຄົນເທົ່າກັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war’s force can become indiscriminate and leveling: mounted and unmounted alike are felled when overwhelming power is unleashed. Ethically, it invites reflection on the destructive momentum of battle and the fragility of human position amid violence.
Sañjaya describes a warrior using a mace to smash through enemy ranks, knocking cavalry from their horses and striking down infantry on the ground, compared to a strong wind that uproots trees.