Shloka 23
Bhīmasena’s Kalinga Engagement and the Approach of Bhīṣma (भीमसेन-कालिङ्ग-संग्रामः)
बहूनपि हयारोहान् भल््लै: संनतपर्वभि: । रथी जघान सम्प्राप्पय बाणगोचरमागतान्,इसी प्रकार एक-एक रथी झुकी हुई गाँठवाले भलल नामक बाणोंद्वारा निशानेपर आये हुए बहुत-से घुड़सवारोंका संहार कर डालता था
sañjaya uvāca | bahūn api hayārohān bhallaiḥ saṃnata-parvabhiḥ | rathī jaghāna samprāpya bāṇa-gocaram āgatān ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອພວກທະຫານມ້າຈໍານວນຫຼາຍເຂົ້າມາຢູ່ໃນລະດັບລູກສອນ ນັກຮົບລົດຮົບແຕ່ລະຄົນກໍຟັນລົງພວກເຂົາດ້ວຍລູກສອນ «ພະລະ» ທີ່ມີປົກຫົວເປັນປົກງໍ—ເມື່ອເຂົ້າມາຕົງໃນເປົ້າໝາຍ. ເມື່ອການຮົບຮັດແນ່ນຳເຂົ້າໃກ້ ຄວາມຊໍານານແລະຄວາມແນ່ວແນ່ກໍປ່ຽນທົ່ງຮົບໃຫ້ເປັນການຂ້າຟັນອັນວ່ອງໄວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim efficiency of warfare: once combatants enter one another’s effective range, trained warriors act decisively. Ethically, it reflects the Mahabharata’s tension between kṣatriya duty in battle and the human cost of violence.
Sanjaya describes the fighting: chariot-warriors, using bhalla arrows with bent knots, strike down many horsemen as soon as they come within arrow-shot—depicting close-range, lethal exchanges on the battlefield.