Shloka 65
निविष्टान् पाण्डवांश्वैव प्रीयमाणान् महारथान् । भीष्मस्य पतने हृष्टानुपगम्य महाबल:,पाण्डव महारथी भीष्मके गिर जानेसे बहुत प्रसन्न थे और हर्षमें भरकर विश्राम कर रहे थे। उस समय महाबली भगवान् श्रीकृष्ण यथासमय उनके पास पहुँचकर धर्मपुत्र युधिष्ठिरसे इस प्रकार बोले--“कुरुनन्दन! सौभाग्यकी बात है कि तुम जीत रहे हो। यह भी भाग्यकी ही बात है कि भीष्म रथसे गिरा दिये गये
niviṣṭān pāṇḍavāṃś caiva prīyamāṇān mahārathān | bhīṣmasya patane hṛṣṭān upagamya mahābalaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນພວກປານດະວະ—ນັກຮົບລົດສົງຄາມຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ນັ່ງຢູ່ຢ່າງສະບາຍ ພໍໃຈ ແລະຍິນດີຕໍ່ການລົ້ມລົງຂອງພີສະມະ ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍເຂົ້າໄປຫາພວກເຂົາໃນເວລາອັນສົມຄວນ. ພາບນີ້ຊູ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ໃນສົງຄາມທີ່ຖືກທຳ ຊັຍຊະນະກໍນຳອາລົມທີ່ຊັບຊ້ອນມາ—ທັງຄວາມໂລ່ງໃຈ ແລະຄວາມຍິນດີຕໍ່ຈຸດຫັນສຳຄັນ ແຕ່ຖືກປົກຄຸມໂດຍຄວາມໜັກໜ່ວງຂອງການຕົກຕ່ຳຂອງຜູ້ເຖົ້າ ແລະຄວາມຈຳເປັນຂອງທຳມະໃນການປະພຶດຕົນຢ່າງສຳລວມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension in dharmayuddha: strategic success may bring joy, yet one must remain mindful of the moral weight of bringing down a revered elder like Bhīṣma. It points toward disciplined conduct after victory—acting at the proper time and with dharmic awareness rather than mere triumphalism.
After Bhīṣma has fallen, the Pāṇḍava mahārathas are seated and pleased. The mighty Kṛṣṇa approaches them at an appropriate moment, setting up the ensuing counsel to Yudhiṣṭhira and the next phase of action following Bhīṣma’s fall.