Shloka 52
ये तदा मां गमिष्यन्ति ते च प्रेक्ष्यन्ति मां नृपा: । दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा55गन्ता दिवाकर:
ye tadā māṁ gamiṣyanti te ca prekṣyanti māṁ nṛpāḥ | diśaṁ vaiśravaṇākrāntāṁ yadā gantā divākaraḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາກະສັດຜູ້ຈະມາຫາຂ້ອຍ ຈະໄດ້ເຫັນຂ້ອຍ. ເມື່ອດວງອາທິດຂຶ້ນສູ່ລົດທີ່ສະຫງ່າງາມ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງ ທີ່ຜູກດ້ວຍມ້າເຈັດຕົວ ແລະເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງທາງເໜືອ—ທິດທີ່ວາຍສະຣະວະນະ (ກຸເບຣ) ຄຸ້ມຄອງ—ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາຜູ້ປົກຄອງທີ່ເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ອຍ ຈະໄດ້ເຫັນການຈາກໄປຂຶ້ນສູ່ເທິງຂອງຂ້ອຍ. ແທ້ຈິງ ໃນເວລານັ້ນເອງ ຂ້ອຍຈະປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈອັນເປັນທີ່ຮັກ—ດັ່ງການລາຈາກມິດສະຫາຍທີ່ຮັກຍິ່ງ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links human action—especially the deliberate relinquishing of life—to cosmic timing and order. It suggests that a disciplined, conscious departure aligned with an auspicious celestial moment is viewed as ethically and spiritually significant, reflecting harmony with the larger law of the universe.
Sañjaya describes a specific time-marker: when the Sun reaches the northern course associated with Kubera’s quarter. At that time, kings who come to Sañjaya will be able to witness his ‘upward’ departure—his leaving the body—indicating a foretold, intentional death timed to that celestial transition.