Shloka 25
सोअन्यत् कार्मुकमादाय गाड़्ेयो वेगवत्तरम् । (जघान निशितैर्बाणैरर्जुनं परवीरहा ।) तदप्यस्य शितैर्बाणैस्त्रिभिश्चिच्छेद फाल्गुन:
sa anyat kārmukam ādāya gāṅgeyo vegavattaram | jaghāna niśitair bāṇair arjunaṁ paravīrahā || tad apy asya śitair bāṇais tribhiś ciccheda phālgunaḥ | atāḍayan raṇe bhīṣmaṁ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວພີສະມະ ບຸດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະຜູ້ປະຫານວີລະບຸລຸດຂອງສັດຕູ ໄດ້ຈັບຄັນທະນູອີກອັນ ທີ່ມີແຮງພຸ່ງໄວກວ່າ ແລະຍິງອາຈຸນດ້ວຍລູກສອນຄົມ. ແຕ່ອາຈຸນ (ຟາລກຸນ) ໄດ້ຕັດຄັນທະນູນັ້ນອີກດ້ວຍລູກສອນຄົມສາມດອກ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ຊາວສຣິນຈະຍະທັງຫມົດກໍຮ່ວມໃຈເປັນໜຶ່ງ ຈົມຕີພີສະມະຈາກທຸກດ້ານ. ຕອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈັນຍາບັນອັນເຢັນຊາຂອງສະໜາມຮົບ: ຝີມືຖືກຕອບໂຕດ້ວຍຝີມື, ແລະແມ່ນແຕ່ນັກຮົບທີ່ແຂງແກ່ງທີ່ສຸດກໍຖືກຈຳກັດໂດຍສະພາບການ—ທີ່ນີ້ ຄວາມເປາະບາງຂອງພີສະມະຖືກເພີ່ມພູນໂດຍແຮງກົດດັນຮ່ວມ ແລະຄວາມຕຶງຕັນທາງທຳມະ ຈາກຄຳປະຕິຍານ ແລະພັນທະເກົ່າ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield dimension of kṣatriya-dharma: relentless effort, quick counteraction, and strategic coordination. It also suggests an ethical tension—great warriors are not merely defeated by strength but by circumstance and collective pressure, foreshadowing how vows and prior moral choices can shape one’s vulnerability in war.
Bhīṣma takes up a second, faster bow and shoots Arjuna with sharp arrows. Arjuna immediately severs that bow with three arrows. At the same time, the Sṛñjaya forces, united, continue striking Bhīṣma from all sides in the battle.