नाभिसंधत्त पाज्चाल्ये स्मयमानो मुहुर्मुहु: । स्त्रीत्वं तस्यानुसंस्कृत्य भीष्मो बाणात् शिखण्डिने
sañjaya uvāca | nābhisaṃdhatta pāñcālye smayamāno muhur muhuḥ | strītvaṃ tasyānusaṃskṛtya bhīṣmo bāṇāt śikhaṇḍine ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ບີສະມະຍິ້ມຊ້ຳໆ ແລະບໍ່ໄດ້ເລັ່ງລູກສອນໄປຫາເຈົ້າຊາຍແຫ່ງປານຈາລ (ສິຂັນດິນ). ເພາະລະລຶກເຖິງຄວາມເປັນຍິງຂອງສິຂັນດິນ ບີສະມະຈຶ່ງຫ້າມໃຈບໍ່ຍິງເຂົາ—ແມ່ນແຕ່ຢູ່ກາງຄວາມດຸເດືອດຂອງສົງຄາມ ກໍຍັງຍຶດຖືຫຼັກທຳສ່ວນຕົວວ່າຜູ້ໃດຈຶ່ງຄວນຖືກຕີຟັນຢ່າງຊອບທຳ.
संजय उवाच
Even in war, Bhīṣma maintains a self-imposed ethical boundary: remembering Śikhaṇḍin’s womanhood, he refuses to target him. The verse highlights dharma as restraint and fidelity to one’s vows, not merely battlefield success.
Sañjaya reports that Bhīṣma, though fighting fiercely, does not aim arrows at Śikhaṇḍin. He repeatedly smiles and holds back, because he considers it improper to strike someone he regards as female, thereby allowing Śikhaṇḍin to stand before him without being attacked.