Shloka 16
शरातुरास्तथैवान्ये दन्तिनो विद्रुता दिश:,उसके बाणोंसे आतुर होकर बहुत-से दन्तार हाथी भी चारों दिशाओंमें भागने लगे। जैसे आग ईंधन पाकर दहकती हुई लपटोंके साथ प्रचण्ड वेगसे प्रज्वलित हो उठती है, उसी प्रकार पाण्डव-सेनाको दग्ध करता हुआ आपका पुत्र दुःशासन अपने तेजसे प्रज्वलित हो रहा था
śarāturās tathaivānye dantino vidrutā diśaḥ | agnir yathendhanaṃ prāpya dīpyate jvalitārcibhiḥ | tathā pāṇḍava-senāṃ sa dagdhvā tejasā tava sutaḥ duḥśāsanaḥ prajvalita iva babhūva ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຖືກທຳລາຍດ້ວຍລູກທະນູ ຊ້າງອື່ນໆຫຼາຍໂຕກໍພາກັນໜີໄປທຸກທິດ. ແລະດັ່ງໄຟໄດ້ເຊື້ອໄຟແລ້ວລຸກໂຊນດ້ວຍລິ້ນໄຟສວ່າງ ພຸ່ງພາລະກຳດ້ວຍຄວາມແຮງກ້າ—ດັ່ງນັ້ນ ບຸດຂອງພຣະອົງ ດຸຫະສາສະນະ ຜູ້ກຳລັງເຜົາຜານກອງທັບປານດະວະ ກໍດູເຫມືອນລຸກໂຊນຂຶ້ນດ້ວຍໄຟໃນໃຈຂອງຕົນ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ຝີມືການຮົບເມື່ອຖືກຂັບດັນໂດຍຄວາມໂກດທີ່ບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ ຈະກາຍເປັນພະລັງກິນກວາດ ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງທຳມະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses the fire-and-fuel simile to show how martial energy (tejas) can rapidly intensify when fed by aggression, becoming destructive and indiscriminate. Implicitly, it points to the ethical need for restraint and dharmic intention in warfare, lest prowess turn into a consuming blaze.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that elephants, pained by arrow-strikes, are scattering in all directions. In the same breath he depicts Duḥśāsana as surging forward like a fire newly fed with fuel, scorching the Pāṇḍava forces with heightened ferocity.