Shloka 32
शिखण्डिनं च पुत्रास्ते पाण्डवं च धनंजयम् । राजशि: समरे पार्थमभिपेतुर्जिघांसव:
śikhaṇḍinaṃ ca putrās te pāṇḍavaṃ ca dhanañjayam | rājarṣiḥ samare pārtham abhipetur jighāṃsavaḥ ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ບຸດທັງຫມົດຂອງທ່ານ ມີໃຈມຸ່ງຂ້າ ໄດ້ບຸກເຂົ້າໃນສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານ ສິຂັນດິນ ແລະ ທະນັນຈະຍະ (ອາຣະຈຸນ) ຜູ້ເປັນປານດະວະ. ພ້ອມກັບກະສັດທັງຫລາຍທີ່ຊຸມນຸມກັນ ພວກເຂົາໄດ້ກົດດັນເຂົ້າຫາ ປາຣຖະ ໃນສະໜາມຮົບ—ຖືກຂັບດັນໂດຍຄວາມຕັ້ງໃຈຈະປະຫານສອງຄົນນັ້ນ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຊູ້ງໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນທາງທຳມະຂອງສົງຄາມ: ຄວາມອາຄາດສ່ວນຕົວ ແລະຄວາມຈຳເປັນທາງຍຸດທະສາດ ກ່ອຕົວເປັນເຈດຈຳນົງຮ່ວມເພື່ອທຳລາຍ ແມ່ນແມ່ນເປົ້າໝາຍນັ້ນຈະເປັນບຸກຄົນສຳຄັນຕໍ່ຄຳຖາມເລື່ອງທຳມະ ແລະຄວາມຖືກຕ້ອງໃນສົງຄາມກໍຕາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, intent (jighāṃsā—desire to kill) can dominate decision-making, drawing even many kings into a single destructive purpose. It invites reflection on dharma in conflict: whether strategic aims and inherited enmities justify collective violence against key opponents, especially when those opponents are tied to complex moral claims (such as Śikhaṇḍin’s role and Arjuna’s centrality).
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava princes, together with allied kings, surge forward on the battlefield to attack Śikhaṇḍin and Arjuna (Dhanañjaya/Pārtha), specifically with the intention of killing them.