Shloka 296
Daśame’hani Bhīṣma-yuddham — Śikhaṇḍī-rakṣaṇa, Arjuna-prabhāva, Duryodhana-āśraya-vākyam
अवलप्लुत्य रथात् तूर्ण तव सैन्यान्यभीषयत् । तत्पश्चात् उस महासमरमें रथियोंमें श्रेष्ठ भीमसेन गदा लेकर तुरंत रथसे कूद पड़े और आपकी सेनाओंको भयभीत करने लगे
avalaplutya rathāt tūrṇaṃ tava sainyāny abhīṣayat | tatpaścāt asmin mahāsamare rathināṃ śreṣṭho bhīmaseno gadāṃ gṛhītvā tūrṇaṃ rathāt kūdāpate sma, tava senāṃ bhayabhītāṃ cakāra |
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ລາວໂດດລົງຈາກລົດຮົບຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະເຮັດໃຫ້ກອງທັບຂອງພະອົງຫວາດຫວັນ. ຕໍ່ມາ ໃນການປະທະອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ພີມເສນ—ຜູ້ເລີດລ້ຳໃນຫມູ່ນັກຮົບລົດ—ຈັບຄອນກະບອງ (ຄອນຕີ) ແລ້ວໂດດລົງຈາກລົດທັນທີ ເຮັດໃຫ້ກອງທັບຂອງພະອົງຕົກໃຈ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ວິລະກຳສ່ວນຕົວ ແລະພະລັງອັນຫນັກແນ່ນ ສາມາດຫັນປ່ຽນຂວັນກຳລັງຂອງຝູງຊົນໃນສົງຄາມໄດ້ ແມ່ນແຕ່ສົງຄາມນັ້ນຍັງຖືກຜູກມັດດ້ວຍນ້ຳໜັກທາງທຳມະອັນຫນັກຫນ່ວງ ເພາະເປັນການຮົບລະຫວ່າງຍາດພີ່ນ້ອງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how courage and decisive action can influence collective morale in war; ethically, it also reminds the reader that martial prowess operates within the heavy moral burden of a civil, dharma-charged conflict.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Bhima swiftly leaps down from his chariot, takes up his mace, and by his aggressive advance terrifies the Kaurava troops during the great battle.